"Dit is de kans van mijn leven, zoiets gebeurt geen tweede keer", zegt Jordi opgetogen over het komende interview. De training loopt uit, Mario Been is blijkbaar nog niet helemaal tevreden. Omroep Gelderland staat te wachten en een flinke meute diehard fans staan analyserend langs de kant van trainingsveld 4 naar hun idolen te kijken.

De drie journalisten betreden het spelershome. De rijzige Babos is nog in zijn keeperskleren en neemt er rustig de tijd voor.
Lars: "Ben je altijd keeper geweest of heb je ook 'gewoon' gevoetbald en waarom ben je keeper geworden?"
Babos: "Ik heb heel veel sporten gedaan, atletiek, basketbal, zwemmen. Mijn vader was ook keeper en op een gegeven moment zei hij tegen mij: 'is dat niet ook iets voor jou?'. Vanaf toen ben ik keeper."
"Wat doe je allemaal voor de wedstrijd om je voor te bereiden?", vervolgt Jordi.
"Ach, niets bijzonders", vertelt de nuchtere Babos. "Er zijn spelers die allerlei rituelen hebben, maar ik niet. Ik kom gewoon anderhalf uur voor de wedstrijd naar het stadion en doe mijn werk. Ik heb geen last van zenuwen."
Lars heeft dat wel als hij een belangrijke wedstrijd moet spelen. "Ik speel voor Juliana (Ooij) in de E2 en bij bijvoorbeeld een kampioenswedstrijd ben ik wel zenuwachtig hoor!" Maar meestal wint Juliana E2 wel, vertelt Lars. "Afgelopen zaterdag nog, we wonnen met 7-1 van DIO, jammer van dat ene doelpuntje, maar het gaat om de winst."
Mitchell is benieuwd naar de zwakke kanten van Babos. "Ik kan niets slechts bij je ontdekken, hoe verberg je wat je niet goed kunt."
Babos lacht. "Trainen en nog eens trainen, steeds maar werken aan de puntjes die je moeilijk vindt. En, nee, ik verklap mijn zwakke kanten niet, dat moet je maar aan de trainer vragen."

Lars is benieuwd of de keeper van N.E.C. zelf wel eens gescoord heeft.
"Dat zou je moeten weten", zegt Babos streng. "Nee, dat ga ik niet vertellen, je bent toch een N.E.C.-fan? Zoek maar op!"
Lars kijkt even bedremmeld op en Babos kijkt uitdagend naar de Zondagkrantredacteur, die het echter ook niet weet.
"Oké, ik verklap het. Het was een penalty tegen NAC."
Jordi: "Wat was je mooiste redding?"
Babos: "Ach, dat weet ik niet, dat zijn er zoveel. Voor mij is het belangrijkste om mijn doel schoon te houden, dan heb ik mijn taak goed gedaan."
Lars kan zich nog goed zijn mooiste redding herinneren: "Het was 12-0 voor ons en in de laatste minuut schoot de tegenstander nog een stevig schot op mijn doel. Ik kon er nog net met de punt van mijn schoen bij."

Mitchell speelt in de C3 MD van OranjeBlauw. Een gemengd team. "Ik vind het best leuk om in een team met jongens en meisjes te spelen, dat gaat prima."Hij is wel benieuwd hoe lang Babos met een paar keepershandschoenen doet.

"Dat houd ik niet zo precies bij", vertelt de keeper. "De ene keer wat langer dan de andere keer. Er liggen altijd wel weer nieuwe klaar, als ze op zijn dan pak ik die gewoon".

Mitchell en Lars weten nog niet of ze net zoals Babos profvoetballer willen worden. Jordi weet het wel, het lijkt hem het allermooiste wat er is.
"Je zult veel op zij moeten zetten en heel veel moeten trainen, elke dag maar weer", legt Babos uit. "Dat is niet altijd makkelijk, straks gaan je vrienden uit, dan moet jij zeggen 'ik ga niet mee, want ik moet morgen voetballen'. Dat moet je wel echt willen en volhouden natuurlijk. En dan komt er misschien een dag dat je die vrienden weer tegenkomt en dan kan jij vertellen dat je een prachtige baan en een mooi salaris hebt."


Foto: Bob Walker

Trots en met nog een extra handtekening op de keepershandschoenen bergen de jonge journalisten hun vragen op en en nemen afscheid van hun voorbeeld.

Door: Gerrit Jan Griepsma
Wilt u ook geïnterviewd worden voor deze rubriek, of wil je als N.E.C.-supporter een speler interviewen?
Meld je aan via redactie.zondag.nijmegen@whm.wegener.nl. Vermeld welk type interview je wilt en eventueel met welke speler je wilt spreken.